harariye'nin Kaleminden
- Konuyu Başlatan harariye
- Başlangıç tarihi
- Durum
yigitce
Kullanıcı
güzel ifade edisler...
tesekkür ediyorum ...
tesekkür ediyorum ...
öncelikle teşekkür edrim değerli yorumun içinebruliyn' Alıntı:Emeğine sağlık,yine güzel bir şiir
Yalnız yeni bir sayfa diye başlayan şiirinin son kısmını çok beğendim,ilk dizelerde duygularını biraz sıradan dile getirmişsin gibi geldi :
ve yeni sayfamsın benim diye başlayan şiir başlangıçta yırtılıp atılacak bi karalamaydı ama sonradan güzelleşince ben de ilk halini bozmak istemedim..
o yüzden başları yavan gelebilir haklısın..
tekrar teşekkürler
harariye' Alıntı:öncelikle teşekkür edrim değerli yorumun içinebruliyn' Alıntı:Emeğine sağlık,yine güzel bir şiir
Yalnız yeni bir sayfa diye başlayan şiirinin son kısmını çok beğendim,ilk dizelerde duygularını biraz sıradan dile getirmişsin gibi geldi :
ve yeni sayfamsın benim diye başlayan şiir başlangıçta yırtılıp atılacak bi karalamaydı ama sonradan güzelleşince ben de ilk halini bozmak istemedim..
o yüzden başları yavan gelebilir haklısın..
tekrar teşekkürler
Anlayış yüklü yorumun için asıl ben teşekkür ederim
yeni paylaşımlarını bekliyorumSonbahar sonu…
Sonbaharın son günlerinde yağan yağmurlarla gelen soğuklar…
Coğrafya derslerinde öğrendiklerimizi yalanlarcasına, soğuklar.
Camlara vuran damlalar büyük taneli olsa da içimize işleyen, ince sızı tadında.
Sonbaharın son günlerinde ağaçlar bile kararsız.
Bıraksa bir türlü bırakmasa bir türlü.
Yaprakları sararmamış dahi.
Kim böyle bir çocuğu anasından koparabilir ki?
Kısır bir döngüde olsa yaşanılan, sonbahar en acı olanıdır.
Bitenin en acıtanı,
Başlangıcın en karamsarı.
Bir bahar daha bitiyor,
Adının önünde sırası vurgulanan.
ve sadece sonuncusunun hatırlandığı.
Bir sonbahar akşamı diye başlayan satırlardan,
Arta kalanların toplamına eşittir: Sonbahar.
Son,
Bahar,
Bahar,
Sonu…
Sonbaharın son günlerinde yağan yağmurlarla gelen soğuklar…
Coğrafya derslerinde öğrendiklerimizi yalanlarcasına, soğuklar.
Camlara vuran damlalar büyük taneli olsa da içimize işleyen, ince sızı tadında.
Sonbaharın son günlerinde ağaçlar bile kararsız.
Bıraksa bir türlü bırakmasa bir türlü.
Yaprakları sararmamış dahi.
Kim böyle bir çocuğu anasından koparabilir ki?
Kısır bir döngüde olsa yaşanılan, sonbahar en acı olanıdır.
Bitenin en acıtanı,
Başlangıcın en karamsarı.
Bir bahar daha bitiyor,
Adının önünde sırası vurgulanan.
ve sadece sonuncusunun hatırlandığı.
Bir sonbahar akşamı diye başlayan satırlardan,
Arta kalanların toplamına eşittir: Sonbahar.
Son,
Bahar,
Bahar,
Sonu…
eskidendi diyorum ya hep yine eskidendi...
AB-I HAYATIM
Her gözümü açtığımda
Hayalinle gerçeğinle yanı başımda olansın
Ve ilelebet gözlerimi kapadığımda
Bir sen yanımda olacaksın
Biliyorum ab-ı hayatımsın..
Provasız giydiğim elbisem
Müsveddesiz anımsın
Dinlediğim şarkımsın sen yolumda
Ve ağlatan şiirimsin her okuduğumda
Sararmış sayfalarda süzülen kalemimsin
Yeni baştan yazdığımsın yırtıp attığımda
En gizli yaramsın sen an olup sızlarsın
Eskimiş ayakkabılarımsın
Bir bardak çayımsın şekerimsin
Saçlarımdan kopup düşen telimsin
Kalabalığın ortasında kaldığım yersin
En kuytu yalnızlığımsın sessizliğimde
Gizli hazinemsin sen derinlerde bir yerde
Ve bekleyeninim ben kutumda ellerinde…
Her gözümü açtığımda
Hayalinle gerçeğinle yanı başımda olansın
Ve ilelebet gözlerimi kapadığımda
Bir sen yanımda olacaksın
Artık sen de biliyorsun ab-ı hayatımsın….
AB-I HAYATIM
Her gözümü açtığımda
Hayalinle gerçeğinle yanı başımda olansın
Ve ilelebet gözlerimi kapadığımda
Bir sen yanımda olacaksın
Biliyorum ab-ı hayatımsın..
Provasız giydiğim elbisem
Müsveddesiz anımsın
Dinlediğim şarkımsın sen yolumda
Ve ağlatan şiirimsin her okuduğumda
Sararmış sayfalarda süzülen kalemimsin
Yeni baştan yazdığımsın yırtıp attığımda
En gizli yaramsın sen an olup sızlarsın
Eskimiş ayakkabılarımsın
Bir bardak çayımsın şekerimsin
Saçlarımdan kopup düşen telimsin
Kalabalığın ortasında kaldığım yersin
En kuytu yalnızlığımsın sessizliğimde
Gizli hazinemsin sen derinlerde bir yerde
Ve bekleyeninim ben kutumda ellerinde…
Her gözümü açtığımda
Hayalinle gerçeğinle yanı başımda olansın
Ve ilelebet gözlerimi kapadığımda
Bir sen yanımda olacaksın
Artık sen de biliyorsun ab-ı hayatımsın….
Fırsatlar…
Elimdeki fırsatları değerlendirmeliyim diye başlamıştım her şeye..ve bu cümleyi söylediğim gün başlamıştı seninle her şey..
İtiraf etmek gerekirse korkuyordum bir şeylerden. Siyahtan belki, hüzünden, kendi fikrimden ya da senden… konuşmamışken sesim titriyordu, yüzüm yine donuk… gizli ama saklanamayacak kadar büyük bir umutla sarıldım telefona. Düşünmemiştim yine ne söylerim diye . provaları sevmiyorum geçen her dakika canlı yayınken.. yine akıp gitmişti zaman ve sen telefonun diğer ucundaydın artık… alo? Cevap vermekte gecikmiştim. Sebebini hala bilmiyorum. Heyecan mı tanımaya çalışmak mı, yoksa içimden gelen mi? Yaşamın bazı sahneleri hiçbir zaman bütün olmaz ya aklında; işte bu telefon görüşmesi bende hala paramparça. Nasıl bir cesaretti ya da en büyük korkaklığım mıydı umursamıyorum. Cümleler dökülüyordu dilimden, ardındansa ben.. böyle heyecan olur mu çocuk musun sen, istediğini yapıyorsun işte derken daha kendime; sadece sesini bir kez bir kez daha duymak için telefondaydım. “böyle bir insan ya benim hayatımda olmalı ya da ben onun hayatında olmalıyım” demiştim sana. Şimdi fark ediyorum; sen zaten benim hayatımdaydın yeni gelen bendim alışması gerekense sen!
Telefonu kapattığımda, yüzümde bir tebessüm, aklımda sesin, ellerimdeyse hızını biraz kesmiş olan titremeler vardı. İçten ama çok içten gülümsedim sonra çünkü biliyordum artık ben de senin hayatındaydım. Söylemeden anlıyordun, dinlemeden biliyordun. Sen beni yani kendini tanıyordun. Uzak da olsan dokunamayıp göremesem de seninle geçmeye başladı günlerim her gün daha da sıkı bağlandım limanıma..
Benim hala sesim titrerken cümleler boğazıma takılırken çıkageldin.. hiçbir şey bu kadar gerçek değildi hayatımda canlı bir nefestin sen ve sadece bir adım uzağımda. Mutluyum diyecekken biraz geç fark ettim sen değildin. Derdin derdimdir. İçinde gizliydi her şey saklamayı tercih etmiştin. Bu durumda bana yapacak tek şey kalıyordu o da en azından yanımdayken birkaç saat olsun unutturmak. Bunca karmaşanın arasına bir de beni aldın ve bıkmadan usanmadan dinledin asla susturmadan…
Biz tanışmıştık ve sıra ellerimizdeydi. Bütün gün gezmekten yorulmuştuk ve o lanet olası baş dönmeleri tutmuştu beni yine. Unutturan tek şey sendin gizli gerçeği yanında olmanın verdiği huzurla omzunda uyuma numarası yapmak harika bir oyundu ve elin, elim… böylesi derin olduğunu bilmezdim ayrılmak çok zor gelmişti o gün. Zaman yine durmadı ve yine bir aradaydık. Daha aleni daha açık daha gerçekti her şey. Kural yok ki sınır olsun! ve ayrılırken sarılmıştım sana sımsıkı ya biliyormuş gibi gideceğini… sonra, sonra gittin…. Önce durmadan ağladım susmadan söyledim ama ben onu çok seviyorum.. sonunda geldim de kendime uzaktan baktım; sustum , haykırdım , güldüm…
Sen gittin ama ben hala seninle yaşıyorum. Sana denizi göstermek zorundayım biliyorum. Bunu için seninle Kadıköy e sahile gidiyorum. Sen denizi çok seversin bu yüzden karşıya vapurla geçiyorum. Sen buradasın yanımdasın hissediyorum. Biliyorum, yoksun aslında… bu yüzden mi üşüyorum.. burada olsan da olmasan da seni çok seviyorum…
Uzağa gidiyorum biliyor musun çok uzaklara . her şeyin dışına çıkıyorum zaman daralıyor ve ben tüm sahteliklerden kurtulup gerçek müsveddesi hayatın dışına gidiyorum. Yanımda bir tek seni götürüyorum senin olduğun yere gidiyorum. Miladımsın! Sonu yok bende hiçbir şeyin gücümün yettiği yere kadar seninleyim..
diyecek sözüm yok her şey geçmiş.
Elimdeki fırsatları değerlendirmeliyim diye başlamıştım her şeye..ve bu cümleyi söylediğim gün başlamıştı seninle her şey..
İtiraf etmek gerekirse korkuyordum bir şeylerden. Siyahtan belki, hüzünden, kendi fikrimden ya da senden… konuşmamışken sesim titriyordu, yüzüm yine donuk… gizli ama saklanamayacak kadar büyük bir umutla sarıldım telefona. Düşünmemiştim yine ne söylerim diye . provaları sevmiyorum geçen her dakika canlı yayınken.. yine akıp gitmişti zaman ve sen telefonun diğer ucundaydın artık… alo? Cevap vermekte gecikmiştim. Sebebini hala bilmiyorum. Heyecan mı tanımaya çalışmak mı, yoksa içimden gelen mi? Yaşamın bazı sahneleri hiçbir zaman bütün olmaz ya aklında; işte bu telefon görüşmesi bende hala paramparça. Nasıl bir cesaretti ya da en büyük korkaklığım mıydı umursamıyorum. Cümleler dökülüyordu dilimden, ardındansa ben.. böyle heyecan olur mu çocuk musun sen, istediğini yapıyorsun işte derken daha kendime; sadece sesini bir kez bir kez daha duymak için telefondaydım. “böyle bir insan ya benim hayatımda olmalı ya da ben onun hayatında olmalıyım” demiştim sana. Şimdi fark ediyorum; sen zaten benim hayatımdaydın yeni gelen bendim alışması gerekense sen!
Telefonu kapattığımda, yüzümde bir tebessüm, aklımda sesin, ellerimdeyse hızını biraz kesmiş olan titremeler vardı. İçten ama çok içten gülümsedim sonra çünkü biliyordum artık ben de senin hayatındaydım. Söylemeden anlıyordun, dinlemeden biliyordun. Sen beni yani kendini tanıyordun. Uzak da olsan dokunamayıp göremesem de seninle geçmeye başladı günlerim her gün daha da sıkı bağlandım limanıma..
Benim hala sesim titrerken cümleler boğazıma takılırken çıkageldin.. hiçbir şey bu kadar gerçek değildi hayatımda canlı bir nefestin sen ve sadece bir adım uzağımda. Mutluyum diyecekken biraz geç fark ettim sen değildin. Derdin derdimdir. İçinde gizliydi her şey saklamayı tercih etmiştin. Bu durumda bana yapacak tek şey kalıyordu o da en azından yanımdayken birkaç saat olsun unutturmak. Bunca karmaşanın arasına bir de beni aldın ve bıkmadan usanmadan dinledin asla susturmadan…
Biz tanışmıştık ve sıra ellerimizdeydi. Bütün gün gezmekten yorulmuştuk ve o lanet olası baş dönmeleri tutmuştu beni yine. Unutturan tek şey sendin gizli gerçeği yanında olmanın verdiği huzurla omzunda uyuma numarası yapmak harika bir oyundu ve elin, elim… böylesi derin olduğunu bilmezdim ayrılmak çok zor gelmişti o gün. Zaman yine durmadı ve yine bir aradaydık. Daha aleni daha açık daha gerçekti her şey. Kural yok ki sınır olsun! ve ayrılırken sarılmıştım sana sımsıkı ya biliyormuş gibi gideceğini… sonra, sonra gittin…. Önce durmadan ağladım susmadan söyledim ama ben onu çok seviyorum.. sonunda geldim de kendime uzaktan baktım; sustum , haykırdım , güldüm…
Sen gittin ama ben hala seninle yaşıyorum. Sana denizi göstermek zorundayım biliyorum. Bunu için seninle Kadıköy e sahile gidiyorum. Sen denizi çok seversin bu yüzden karşıya vapurla geçiyorum. Sen buradasın yanımdasın hissediyorum. Biliyorum, yoksun aslında… bu yüzden mi üşüyorum.. burada olsan da olmasan da seni çok seviyorum…
Uzağa gidiyorum biliyor musun çok uzaklara . her şeyin dışına çıkıyorum zaman daralıyor ve ben tüm sahteliklerden kurtulup gerçek müsveddesi hayatın dışına gidiyorum. Yanımda bir tek seni götürüyorum senin olduğun yere gidiyorum. Miladımsın! Sonu yok bende hiçbir şeyin gücümün yettiği yere kadar seninleyim..
diyecek sözüm yok her şey geçmiş.
yigitce
Kullanıcı
AB-I HAYATIM siirini karmakarisik duygularla betimlemissin,yani tam olarak iyimiydi,kötümüydü cikilmasi zor durumdu...
yazini ise bir yudumda okudum...
hersey gecmis desende...söyleyecek cok sey varmis...
kalemine saglik...
yazini ise bir yudumda okudum...
hersey gecmis desende...söyleyecek cok sey varmis...
kalemine saglik...
öncelikle çok teşekkür ederim yorumun için..yigitce' Alıntı:
yazdıklarımı paylaşmak rahatlatıyor beni ve yazdığım her şeyi paylaşmak gibi bir tutku var içimde son zamanlarda. bu yüzden her yazdığım da iyi olamayacağından, bazen öylesine paylaşımlarım da oluyor..
yani şiirimi bende anlamadım ve sinmedi içime..
ama yazım başka..
tekrar teşekkürler yiğitçe..
oyun devam etsin bitmesin istesem de
unutma aklından çıkarmaki
hakikatte
ben yokum !
Üst taraf gayet hoş olmuş,bitiş mükemmel.
Umut garında başladığım yolculuğa,
ihanet garında son veriyorum.
Artık bu tirende ben yokum!
Hoşçakal, der gibi mutluluklar ülkesinin meçhul yolcusuna.
Maviliklere,yeşile, hüzün kırmızısına.
Bir hoşçakal var vesselam.
Sayfa işgali için özür dilerim.
Zevkti okumak.
unutma aklından çıkarmaki
hakikatte
ben yokum !
Üst taraf gayet hoş olmuş,bitiş mükemmel.
Umut garında başladığım yolculuğa,
ihanet garında son veriyorum.
Artık bu tirende ben yokum!
Hoşçakal, der gibi mutluluklar ülkesinin meçhul yolcusuna.
Maviliklere,yeşile, hüzün kırmızısına.
Bir hoşçakal var vesselam.
Sayfa işgali için özür dilerim.
Zevkti okumak.
Ne kadar yakışmış yazının tümüne bu cümle harariye.
Ve ne kadar hoş anlatmışsın.
Yok sormayacağım, yaşadıkların mı diye?
Herkes yaşıyor sonuçta... Kavuşmaları, ayrılıkları.Ben hep derim, yine yazmak istedim; Aşkın gidişine değil, gelişine mutlu olun ve size yaşattığı mutluluğu anımsayın hep.
Teşekkürler.
öncelikle çok teşekkür ederim yorumun için.
ve haklısın sonuna kadar bence de gidişine değil gelişine bakıp mutlu olmak gerek..
ben bana kalanları ve benim bıraktıklarımı biliyorum ya bu da yetiyor bana
yaşanmışlık olmaz mı.. olmaz mı hiç
kesinlikle haklısın daha çok okumak yazabilmenin temel kurallarından..busra309' Alıntı:
yazmayı hem sen istemelisin hem kalemin..
gerisi kendiliğinden oluyor..
yazma konusunda nasıl olduğum tartışılır ama içten olduğuma inanıyorum, gerisini de pek umursamıyorum..
teşekkürler yorumun için..
- Durum
