Arama sonuçlarınız

Fâni olduğumuzu bir defa daha hatırlamak lezzetleri acılaştırmıştır hayatımızda. Ölüm vardır… Bize de gelecektir… Çaresi yoktur… Tükenmişizdir…Ama bu, farklı bir tükeniştir. Bedenimiz dışında, başka bir tarafımızın da olduğunu anladığımız bir tükeniştir. Bu tükenişte ’ben’ biter, ’ben-ötesi’...

Yitirdiğimiz bir dostsa eğer; vefayı, birbirimize katlanmayı hatırlarız. Birlikte oturduğumuz sofraları, okul koridorlarındaki koşuşturmaları, sudan sebeplerle yaptığımız tartışmaları, beş dakika sonraki barışmalarımızı hatırlarız. Okul yıllığındaki resim, hatıra defterimizdeki dostâne cümleler...

Genç bir evlâtsa gönderdiğimiz; geleceğe ait ümitlerimizi, yaşama sevincimizi de alıp götürmüştür. Dizimizin dermanı kesmiştir. Gülmeyi ayıp sayacağımız bir hayatı yaşamaya başlamışızdır artık. Odası, eşyaları, fotoğrafları… Ve ardında bıraktıklarıyla içimizden büyük bir parçayı koparıp...

Kaybettiğimiz babamızsa ’sırtımızı yasladığımız duvar’ göçmüştür. Bundan sonra kapı çaldığında elleri dolu dolu kapıdan içeri giren, bayramlarda sıraya dizilip eli öpülen dağ gibi bir varlık olmayacaktır. Eve geç geldiğimizde kimse bize kızmayacak, bir hata yaptığımızda içimizi ürperten...

Kaybettiğimiz annemizse, bir daha ’Anne!’ diyemeyeceğizdir. O artık bize, gülen gözlerle kapıyı açmayacak, sevgisinin sıcaklığıyla hayatımıza tat katmayacaktır. Her tükendiğimizde: - Canım yavrum, her şeyde hayır vardır, canın sağ olsun. Sen benim her şeyimsin, gece-gündüz duamdasın...

Haberini aldığımız kişi artık yoktur hayatta. Fakat onunla paylaştıklarımız, albümde tebessüm eden fotoğrafı, unutulmayan hatıralar asla yok olmaz. Onunla birlikte yaşananlar film şeridi gibi geçer gözümüzün önünden.

Ölüm bazen haber vererek gelir; yavaş yavaş.Bazen de beklenmedik bir anda yıldırım gibi düşer.Gündelik telâşımızın arasında alırız bir yakımızın ölüm haberini. Dünyaya ait bir sürü plân ve programımız varken bir anda alt üst olur o günkü hesaplarımız. Tam dünyaya dalmış, ’son’lu olduğumuz...

İşe Başlamadan Önce ……………………. İNŞALLAH İşe Başlarken ………………………………….BİSMİLLAH Şaşırırsak ……………………………………… ALLAH ALLAH Kendimize Güvenirsek ………………….. EVELALLAH Azmedersek ………………………………….. ALIMALLAH İşten Vazgeçersek ………………………… EYVALLAH Sonuna Kadar Gitmek İstersek ……. YA ALLAH Taahhüt Edersek...

Aksemseddin Hazretleri birgün oglunu (4 yasindaki Hamdi Çelebi) dizine oturtur. Minik yavru bülbül gibi Kur’an okur. Mübârek bir ara hanimina döner. ”Biliyor musun?” der, ”Aslinda dünyanin mihneti, zahmeti çekilmez ama suncagizin yetim kalmasina dayanamam. Yoksa çoktaaan göçerdim!” Hanimi omuz...

Bu dervislik duragi, Bir acaib durakdur. Dervis olan kisiye, Evvel dirlik gerekdür. Çün anda dirlik ola, Hak bile birlik ola... Varligi elden koyub, Ere kulluk gerekdür.