Önemli değil...
Yaşadıklarımı sevdaları içime gömdüm,sonra üşüdüğümü fark ettim.
Kalbimden herhangi bir sevdayı seçip sigarami yakar gibi ateşe verdim.
Yangın büyüdü büyüdü,bütün sevdalara sıçradı.
Kalbim yangınlarda kaldı,aşklar bir bir yanıyordu.
Söndürmek istedim,denedim denedim…
Bir içki içip yangının geçmesini istedim
İçtim söndürdüm.İçimde kalan yangın küllerini savurmak istedim sağa sola
etrafa dünyaya,rahatlamak umuduyla…
Ama olmadı;yangınlar söndü gitti sevdalar yaşandı bitti,küller uzaklarda havaya karıştı,
Artık aldığım nefeste hatırlar oldum herşeyi bir bir…
Eskiden beridir yalnızlığı seçişim,gözlerde izimi bırakıp gitmelerim…
Aslında her başlayan ve biten sevdayla kendimi yalnızlığa alıştırmışım.
Onlara ne kadar sevda denilir,orası bi muamma da adı sevda…
Aslında hiç kimseyi,hiç birini sevmedim
Her yalnız gibi gözlerinde gülücüklere inandım
Sonra kendi gözümdeki özgürlüğü gördüm…
Ve gerisi…
Yalnız bir hayat
Gözlerdeki gülücüklere inanmayan
Gülen gözlere düşman gibi bakan
Bir ben yarattım…
Evet kaderimi kendim çizgim
Kederimi kendim yaptım,
Hayatı kendim yaktım,Hayatın acı çığlıklarını duygum
kulaklarımda yankılandı sesi ama ben yakmaya devam ettim…
Oyun hayat oyunu kurallar hayatın kuralı ne kadar adil olmasada yaşamak zorundayız,
Kural ihlali yaptım hayat beni ikaz etti 2. kez yaptım sarı kart yedim 3. kez yaptım
kırmızı kart yedim.Hayatında unuttuğu bir şey vardı ben ölmeden oyundan çıkmam tekrar oyundayım ve hayata çelme atmaktayım…Çünkü kaderimi ben yaptım!
Hayat benden büyük ve yaşlıydı,ben yaşlanınca hayat ölmüş olacak çünkü artık hayat ben olacağım!