Hikayenin devamını sen getir . . .

olabilecek tüm durumları düşünmüştüm....
1-onu unutmak
2-pes etmemek
3-sevdiğim çocuk bağdata bile gitse onu uzaktan sevmeye devem etmek
4-kendimi rüzgarın estiği yöne bırakmak.....

ne yapmalıydıııııı
 
Bi kere de rüzgara bırakmak istedim kendimi hep mantıklı kararlar vermek için kendimi yıpratmıştım ve şimdi içinde bulunduğum durum belliydi...Bakalım rüzgar beni bu sefer nereye götürecekti?...
 
O gün eski bi arkadaşlarmla konuştum...Sonuda buldum numarasını...Biraz rahatlayıp arayacaktım onu...Yemyeşil gözüken park bana huzur vermişti...Gezinmeye karar verdim o sıra da kalbimi durduracak birşey gerçekleşti o'''ydu bu!!!...Hala o kadar hoştu ki gözümü alamadım...Kalbimi hissetmiyordum o anda...
 
benim ona ilk bitanem dediğimde onun bana dediği gibi kalbim yerinden çıkacak gibi oldu....acaba yanına gitsem mi?yoksa başka biri varsa ne olucak o beni çoktan unutmuştur belkide....oysa eskiden sırf beni 1dk görebilmek için dakikalarca kapıda beklerdi...bu nasıl aşktı...bu aşk nasıl bitebilirdi...şimdi ne yapacaktım....guruma yenilim içimde tükenmeyen aşkımın yanına mı gidecektim yoksa o şehvetli gururum zihnimi onu düşünmeye hapis mi edecekti...
 
Gururumu bıraktım o an...Zaten o an bilinçli düşünemiyordum...Eskiden de parkta gazete okumaya bayılırdı...Düşünmeden yanına gidip merhaba dedim...Bunu yaptığıma inanamıyordum ama çok mutluydum...Şaşırdı...Gözlerinde benim gözlerimde olduğu gibi buğulu bir perde vardı...O da sevinmiş gibiydi...O rüyalarıma giren gözler ışıldamıştı bir anda...Tıpkı benim uzun zamn sonra gözlerimin ışıl ışıl parladığı gibi...Acaba o da seviyormuydu hala?...Yoksa...
 
o da seviyor muydu beni haala? ama eger sevseydi neden hayatına birini girdirmişti.. nedn bna bi şans dha vermemişdi.. nedn?
 
Diye düşünürken bi daha onu dinlemeden karar vermeyecektim!!!!!!!!....MERHABA!dedi o ses beni o kadar etkilemişti ki olduğum yerde dondum...Hala ne kadar da güzel bakıyordu...Gözleride değişmişti...Parlıyordu o da mutluydu gördüğüne...O an bana bakışını gördüm ne kadar da içtendi...Onda da bişiler kalmış olmalıydı!!...O güzel sesiyle'''oturmak istermisin dedi'''...Bu bir rüyaysa uyanmak istemiyorum diyordum... ::)
 
Sonra bir an ona baktım ve bana çektirdikleri geldi aklıma... tam dönüp gidecektim ki...
 
Gİtseydim eğer onun o yüzünde ki ''gitme kal'' ifadesini asla göremekyecektim,ona doğru yürüdüm yürüdüm...
 
yürürken hep düşündm bana yaptıkldırlarını çektirdiklerini geri dönmeye karar verdim bir an onun da benim çektimlerimi çekmesini isteyip bir süre sonra beni aradığında ona dönmek istiyordum . . .
 
korku üzerime bir yük olmuşken yalnızlık gelip çattı bana kızdım git dedim duymamazlıktan geldı tıpkı senın benı çağırdığın ve benım duymadığım gibi kalbıme bır sancı girdi ama dayanılmaz bır sancı ister inan ister inanma...yıldızlara bakmaya bile korkuyorum bana yalnızlığı hatırlatıyorlar dedim ya korku üzerime bir yük olmuş taşıyamamakla birlikte yavaş yavaş düşüyorum senle...
 
Bu sabah hüzünlüyüm, dokunsalar ağlarım..
Kalbim acılarla dolu, yokluğunun ilk sabahında..
Unutmuşum saatleri, zamanlar durmuş senin için..
Gidişine sabahlar bile isyan etti
Yokluğunun ilk sabahında...
Bir gün gelir bende çekip giderim sevginden..
Ama ozamana kadar bin kere ölürüm..
Öyle bir ateş yaktın ki bende yazmakla bitmez..
Sen beni aramazsın, özlemezsin biliyorum..
Ben seni esen yellerden bile soruyorum...
Öyle bir şarkı olsa ki seni anlatmasa..
Öyle bir şiir olsa ki seni yazmasa..
Öyle bir gün olsa ki senle doğmasa..


                                                  SEVGİMM...
 
Bu şiirimi ona okudum ;)gerçekten çok sevdiğim bir şiirimdi onsuz geçen bigün yazmıştım...Bu şiiri onun duymasını o kadar çok istiyordum ki çünkü içimdekilerin aynasıydı...Ona hiç birşey söylemeden şiirimi okudum...Şaşırmıştı ama mutluydu o da...Benim şiirim dedim...Gözleri doldu...Ben kendimi kaybetmştim zaten...O günler aklıma geliyordu mutluluk gözyaşlarıydı bunlar...Çok seviyordum onu...Kalktı elimi tuttu o da ağlıyordu...
 
o kadar masum ağlıyordu ki sanki herşeyi unutmuş yeniden onunla bir hayal kurmaya başlıyordum.onjunla beraber bende eski günlerde ki gibi ağlamaya başladım..çünkü onun ağlamasına dayanamıyordum.düşünüyordum herkez hata yapabilir herkezin bir yanlışı olabilir.önemli olan hataların düzeltilmesi ve yanlışların tekrar yapılmamasıydı.yüzünde ki o masumluk herşey için tmm özür diliyorum pişmanım herşey için diyordu..
 
kıyamadım ona ve sildim yanaklarına damlayan gözyaslarını,her ne kadar incitsede beni ...dedim ya kıyamadım,dayanamadım o masumluğa...
 
tamam dedim içimden olsun..tekrar eskisi gibi olmak istiyordum onunla..yeni bir sayfayla o aşkımı daha da yüceltmek istiyordum..herşey elimdeydi o an..bunu yapabilirdim ben..mutlu olacaktım hayata gülümseyecektim ve sonsuz onunla olacaktım..ve beklenen söz geld..
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri
Üst