Hikayenin devamını sen getir . . .

demek ki benim de yeni bir hayata başlamamın ve yeni bir sayfa açmam gerçekten de doğruymuş . bundan sonra geriye tekrardan döneceğimi  sanmıyorum . . .gelecek hayatın hepsi benim . .
 
artık bnde hayatımı kuracakdım..
yenı sayfalar..yeni kişiler.. gecmişe ait ne varsa silecekdim teker teker..
 
İçimde özür dileme isteği vardı herşey için ama yapmamalıydım bunu yapmadım da...eve gittim artık o beni unutmuştu...Ben onu kırdığımı düşünürken o beni çoktan unutmuştu...GURURUM!!!...Artık gururum için yaşamalıydım...Eve gittiğimde elifle uzun uzun konuştum en azından atacağım adımlardan birinin beni haberdar etmesi beni mutlu etmişti...Bu sefer umudum vardı...UMUDUM!!!...O bana günlerce sevgisini anlatmıştı ayrı kalmaya dayanamazdı...Belki benim gibi sevmişti ama bıraktı ve unuttu beni bende yapacaktım...GÜNEŞ o yokkende doğuyordu böyle düşünmeliydim!...
 
o yokken de güneş doğuyordu.. o yokken de herşey devam ediyordu.. en azından onun için böleydi.. o halde benim içinde öyle olmalıydı.. gün gecdikce yeni ortamlara karışmıştım.. yeni arkadaşlar edinmişdim.. inanır mısınız taliplerim bile artmıştı.. ama içlerinden biri.. o kadar farklıydı ki.. tüm duruşuyla .. asaletiyle.. bana değer verişiyle.. etkilenmiştim..
 
O gün karanlıkta kendimi kaybettiğim yerde bana SENİ SEVİYORUM  demişti yeni tanıştığım kişi...Son aşkım...Onu diri diri gömmüştüm ama hala yaşıyordu...Yeni bir hayat kurmuştum...Hatta birinden hoşlanmaya da başladım...Bi ara onun yokluğunu hatırlamadım bile...Yine de mutluydum...Gömmüştüm onu ve gömdüğüm yerden çıkarmaya niyetim yoktu...Çaresiz değildim,mutluydum,beni heyecanlandıran biri vardı...
 
aradan biraz zaman geçti....çok düşündüm hatta düşünmediğim saat dahi olmadı...ve onu aradım...telefonu açtı..sesini ilk duyduğumda kalbim yerinden  frlayacak gibiydi sakinleştim.onu aradığımda luna parktaydım..ona nasılsın diye sordum.iyim sen dedi.tam o sırada biri bana seslendi.mehtap diye...efendimdedim arkamı dönüp arkadaşıma baktım...sensetelefonu yüzüme kapattın.tekrar aradım.dur arkadaşımı veriyim onla konuş dedin.arkadaşın bana telefonda bebeğim dedi.sen arkandan ona öyle deme dedin.bende telefonu kapattım.ben bir kez aramıştım
kapatmayacaktım.ta ki seni aradığımda telefonu babana verp babanın 'bacım oğlan seni sevmiyormuş bidaha arama 'deyişine kadar........
 
babasının bu sözleri beni yıkmamıştı güçlenmiştim madem öyle bende sevmem  demeyecektim görüceklerdi
 
ya allahım bu ne hal ne zaman yeni bi sayfa açmaya karar versem bişey oluyo tmm yeni bir sayfa açıyorum artık aşık olmuycam  :D bu ne hal ya ne talihsizmişim...
 
elimden geldiği kadar ugrasacaktım.. onu elde edene kadar başaracakdım.. kararlıydım..
 
Artık kendimi kandırmayacaktım...Yeter artık kendime nasıl masallar uyduruyordum...Hatta unuttum diyordum...Farkında değildim ama hergün biraz daha yok oluyordum...Artık tek bir çarem olduğunu kabul etmeliydim!...
 
uyursam sen olacaktın rüyalarımda..çünkü rüyalarım hep sendin ve her gördüğüm rüya sana çıkıyordu aslında, tıpkı sana çıkan yollarım gibi.. sensiz uyumakta acıtmıyordu bu defa canımı ama seninle uyumak daha betermiş, anlıyordum.. aslında anlıyordum gidşini, biz olamadık deyişini ve beni çabalayarak sevişini.. iyiki de gittmişsin.. o sabah uyandığımda hayatımda hiç olmamış gibiydin.. ve ben çoktan yırtılması gerekn o sayfayı çoktan yırtıp yakmıştım rüyalarımda..
 
bende yoktum artık.. sensizliğin anlamını bile silmişken yüreğimden..kendimide uğurlamıştım soğuk kış günlerinde hareket eden, camları buğulu ternlerle uzaklara.. hyat akıyordu..akıp giderken senden kalan külleride alıp götürüyordu.. hem hayatımdaki insan bana senden daha çok değer veriyordu.. ama korkuyordum yinede.. giderse senin gibi.. yada sevemezsem seni sevdiğim gibi..
aradan uzun yıllar geçti....ve evlendim.. ama senin kadar sevemedim onuda..
 
Hayatımda ki insan? ??? haa doğru evet evlendim belki senin kadar sevemedim onu ama sensiz yaşamayı da öğrendim sen sadece bir anısın artık inadına yaşıyorum sensiz önceleri yok olurum dedim ama olmadım işte sensiz de yaşıyorum ve bana değer veren bi insanla yaşıyorum...
 
işten çıkıp eve doğru gitmek üzere arabama yöneldim birde ne göreyim soğuktan tir tit titreyen bir köpek yavrusu zavallı gözlerle bana doğru bakıyodu
 
nazen' Alıntı:
bende yoktum artık.. sensizliğin anlamını bile silmişken yüreğimden..kendimide uğurlamıştım soğuk kış günlerinde hareket eden, camları buğulu ternlerle uzaklara.. hyat akıyordu..akıp giderken senden kalan külleride alıp götürüyordu.. hem hayatımdaki insan bana senden daha çok değer veriyordu.. ama korkuyordum yinede.. giderse senin gibi.. yada sevemezsem seni sevdiğim gibi..
aradan uzun yıllar geçti....ve evlendim.. ama senin kadar sevemedim onuda..

arkadaşım hikayeyi ne yaptın direk başaksı ile evlendirdin....bence bu kısmı yok sayalım ve hikayeyi kızın vereceği kararlarla devam ettirelim.....tabi konuyu açan su _perisi nin izniyle:)
 
Geri
Üst