Hikayenin devamını sen getir . . .

Hatalımıyım diyordum kendi kendime...Suçlu olduğumu biliyordum aslında...O an birazda olsa kendimi rahatlatmak istiyordum...O an bi gölge gördüm...Kalbim duracaktı acaba o muydu?...Kafamı çevirdim ve yıkıldım değildi...Nerde olduğunu bilsem gece olup olmadığını umursamayacaktım onu bulacaktım zaten onsuz yaşıyormuydum ki?...Yaşayan bir ölü olmak o halimdi sanırım...Herşey ne kadarda boştu gözümde...
 
sonunda uyumuştum. sabah kaltığımda zerimde hafiflik vardı her ne kadar çaba göstersemde unutmak için artık herşey bitmişti yeni bir hayattı bu sabah.elimi yüzümü yıkadım. kahvaltı hazırlığı için alışverişe çıktım gzel bir sabahtı bu sabah.yeni sayfaların açıldığı bir sabahtı. . .
 
güzel bi başlangıc yapmıştım belkide.. ama nereye baksam onu göruyordum.. nereden gecsem onunla muhakkak anılarımısın oldugu bı yer göruyordum.. dayanamıyordum bu acıya.. ama güclü olacaktım.. güclü olmayı öğrenmem lazımdı.. hayatta en gerek duydugum şey.. güc..
 
Yine kendimi kandırıyordum...Güçlü falan değildim...Olmak istiyordum ama hem suçlu hem güçlü olmak bana göre değildi...Vicdanım buna elvermiyordu...Her anaacaba ne yapıyordur özlemişmidir beni diyordum...Kendime itiraf edemiyordum o an ama ben bi parçam eksikken yaşayamazdım ki...
 
bi parçam eksikken yaşayamazdım ki.. o benim hayatımdı.. o benim nefesimdi.. insan nefesi olmadan yaşayabilir miydi?
 
gücü elimde artık keşfetmiştim.markete girdim canım ne istediyse aldım kahvaltıda mutlu ve huzurlu olmak istiyordum. alışverişimi yaptım .mutlu ve huzurluydum sanki kuşlar ve hayat benimle konuşuyordu onlarda mutlu olmuşlardı beni bölyle gördükleri için.artık evime yaklaşmıştım.içeriye girdim ve mutfakta kahvaltı hazırlamaya gittim.birden kapının çaldığını farkettim.kapıya doğru yöneldim. kız kardeşimin olduğunu farkettim.kız kardeşimin adı elif.ailem balıkesirde oturuyordu.karşımda elifi görünce çok mutlu oldum. elif'in sınavı kazandığını biliyordum ama üniversiteyi burada istanbul'da kazandığını bilmiyordum onu karşımda görünce daha da mutlu oldum sanki bütün güzellikler üst üste geliyordu
 
oturduk.. uzun uzun konusduk.. gelecekden konusduk.. hayatın güzelliğinden (:
mutluydum sanırım.. dertlerimi unutuyordum parça parça..
 
Arkadaşım aradı ve bugünkü davete onla gelmemi söyledi...Bilmiyordu kimse o yoktu artık...O an kaybettim kendimi ...Eğlenceli olacak diye düşünmüştüm tabi çok çok kısa sürdü gerçekler yine kendini göstermişti...Farketmeden gözlerim doldu...Gelemeceğim biraz işim var dedim hızlıca telefonu kapattım...Kabullenmek zor olacaktı hemde çok zor...
 
geri dönüyordum bütün mutluluğum o anda yok olmuştu kardeşimde bunu bilmiyordu.ne zaman gelecek benim geldiğim bilmiyor mu diye soruyordu hep ben ise. . .
 
söyliyemiyordum bi türlü ona..gitti yok artık diyemıyordum.. hayatımdan bi parça koptu diyemıyordum.. artık onsuzum.. artık nefessizim diyemıyordumm..  :'(
 
hayatımın sona erdiğini düşünmeye başlamıştım işte büyük son ta ki o ana kadar taki o yüzü görene kadar...
 
Ve o anda anladım, hayallerle yaşanmayacağını, unutmak gerektiğini... Denedim... Birzacık bile olsa aklımdan silmeyi denedim... Ne kadar başarabildim, bilmiyorum...
 
oysa o kadar gerçekçiydi ki gördüğüm hala sadece hayal gördüğüme inanamıyordum evet hayallerle yaşayamazdım ama onsuz ölmektense hayaliyle yaşamayı tercih edeceğimi biliyordum...
 
O anda bir karar aldım bu kadar değerliyse benim için böyle boş beklemem çok anlamsızdı...Hemen elife onu cağırmam lazım dedim...Elif şaşırdı...Kapıdan çıkarken neden dedi ama duymadım bile artık yapamazdım...Bekleyemezdim...Onsuz bir dünyam yoktu...Kaybettiğim herşeyimi geri almak için sokağa attım kendimi...Bulmalıydım onu...
 
Bulamıyordum.Gittikçe karışıyordu sokaklar her yer..Hava karardı, tekrar titremeye başlamıştım...Ağladım...
 
sadece ağlıyordum. aramaya devam ediyordum.nereye gidebilir dye dşnüyordum evinde yok en sevdiğimiz kafede yok nerede olabilir o anda aklıma birşey gelmişti . . .
 
kendine yeni birini bulmuş.. onun kollarına dogru kosdugunu gördüm.. yıkıldım..
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri
Üst