Çok şeyi affettim ama hiçbir şeyi unutmadım.
Kalbimi kırdılar, canımı yaktılar…
Hakkımı aradım, baktım hakkı yok sayıyorlar.
Sustum!
Ne konuşup kendime saygımı yitirdim.
Ne de hakkımı çiğnettim.
Susmanın haklı oluş demek olmadığını öğrettiler.
Konuştum!
Haykırdım hayalkırıklıklarımı.
Susmak değildi asalet, sonuna kadar dişini tırnağına katıp kendini savunmaktı!
Ve sonunda anladım ki, suskunluk ya yürek yorgunsa tükenmişlikten, ya da yüreklice gücünü göstermek içinmiş…
Çok şeyi affettim ama hiçbir şeyi unutmadım.
Sevgimde hak aramadım, öyle sudan sebeplerle sevgimi bitirmedim.
Suçlu aramadım.
Gururum olmadı!
Sevgime inandım.
Çoğu zamanda aldandım, kandım, kandırıldım…
Sevgimin sevileni var ettiğini anladım.
Çok şeyi affettim ama hiçbir şeyi unutmadım.
Haklı olduğumda had bildirmediğimde sonraki tüm haklılıklarımda daima kendilerini haklı görüp düşünmeden harcadıklarını da gördüm.
Bundan dolayıdır ki, herkese hak ettiğini vermeyi öğrendim.
Canım diyip, uğruna çok fedakarlık yaptığımın,
İnsafsızca harcadığını gördüm .
Affettim!
İçimde büyütmek istemedim.
En kalleşi bile affettim.
İzin vermedim içimin içimi kemirmesine…
Unutmadım!
Acılarıma ihanet etmek istemedim.
Yaşadıklarımdan öğrendiklerimle beslendim.
İyiyim artık
Belki gördüklerim ve öğrendiklerimle yüreğimin bağışıklığı güçlenmiştir!
Belki de hayatı daha çok sevmeye başlamışımdır.
Affetmenin hafililiği ve unutmamanın gücüyle,
hayata inadına tutunmayı öğrendim.
Güçlendim hafifledim, büyüdüm.
yazan: F. Derya KARACAN
kaynak: www.deryakaracan.com
Kalbimi kırdılar, canımı yaktılar…
Hakkımı aradım, baktım hakkı yok sayıyorlar.
Sustum!
Ne konuşup kendime saygımı yitirdim.
Ne de hakkımı çiğnettim.
Susmanın haklı oluş demek olmadığını öğrettiler.
Konuştum!
Haykırdım hayalkırıklıklarımı.
Susmak değildi asalet, sonuna kadar dişini tırnağına katıp kendini savunmaktı!
Ve sonunda anladım ki, suskunluk ya yürek yorgunsa tükenmişlikten, ya da yüreklice gücünü göstermek içinmiş…
Çok şeyi affettim ama hiçbir şeyi unutmadım.
Sevgimde hak aramadım, öyle sudan sebeplerle sevgimi bitirmedim.
Suçlu aramadım.
Gururum olmadı!
Sevgime inandım.
Çoğu zamanda aldandım, kandım, kandırıldım…
Sevgimin sevileni var ettiğini anladım.
Çok şeyi affettim ama hiçbir şeyi unutmadım.
Haklı olduğumda had bildirmediğimde sonraki tüm haklılıklarımda daima kendilerini haklı görüp düşünmeden harcadıklarını da gördüm.
Bundan dolayıdır ki, herkese hak ettiğini vermeyi öğrendim.
Canım diyip, uğruna çok fedakarlık yaptığımın,
İnsafsızca harcadığını gördüm .
Affettim!
İçimde büyütmek istemedim.
En kalleşi bile affettim.
İzin vermedim içimin içimi kemirmesine…
Unutmadım!
Acılarıma ihanet etmek istemedim.
Yaşadıklarımdan öğrendiklerimle beslendim.
İyiyim artık
Belki gördüklerim ve öğrendiklerimle yüreğimin bağışıklığı güçlenmiştir!
Belki de hayatı daha çok sevmeye başlamışımdır.
Affetmenin hafililiği ve unutmamanın gücüyle,
hayata inadına tutunmayı öğrendim.
Güçlendim hafifledim, büyüdüm.
yazan: F. Derya KARACAN
kaynak: www.deryakaracan.com
