Bir Sevimsiz Tahtakurusudur Şüphe…

  • Konbuyu başlatan Harun
  • Başlangıç tarihi

Konu hakkında bilgilendirme

Konu Hakkında Merhaba, tarihinde Serbest Kürsü kategorisinde Harun tarafından oluşturulan Bir Sevimsiz Tahtakurusudur Şüphe… başlıklı konuyu okuyorsunuz. Bu konu şimdiye dek 2,551 kez görüntülenmiş, 8 yorum ve 0 tepki puanı almıştır...
Kategori Adı Serbest Kürsü
Konu Başlığı Bir Sevimsiz Tahtakurusudur Şüphe…
Konbuyu başlatan Harun
Başlangıç tarihi
Cevaplar
Görüntüleme
İlk mesaj tepki puanı
Son Mesaj Yazan itsmyturn
H

Harun

Kullanıcı
29 Şub 2008
En iyi cevaplar
0
36
İstanbul
leftinthedark.wordpress.com
Güzel bir yazı. Okumanızı tavsiye ederim :)


"Hayattan; bu iç karartıcı, öfkeli fırtına yerine, tarlaları yeşertecek pırıl pırıl bir güneş dileyebilirim. O kadar yürekten dileyebilirim ki en sonunda kendimi dileğimin birdenbire gerçekleşeceğine inandırabilirim. Fakat nafile, tabiat bildiğini okur. Böylece dileğimin, duamın ne kadar aptalca olduğunu görürüm. Lakin söz konusu insanoğlu olduğunda işler değişir. İnandığım her ne ise, sonunda gerçekleştiğini farkederim. Eğer nefret edildiğime inanıyorsam, nefret edilirim; aynı şey sevgi için de geçerlidir. Eğer eğitmeye çalıştığım bir çocuğun hiçbir şey öğrenemeyecek kadar aptal olduğuna inanmışsam; gözlerimden ve sözlerimden okunan bu inanç onu aptal kılacaktır. Halbuki ona duyabileceğim güven, onda ortaya çıkmayı bekleyen çiçekleri yeşerten güneş gibidir. ‘Sevdiğin kadının aslında sahip olmadığı erdemleri ona yüklüyorsun!’ diyorsunuz bana… Halbuki ona olan inancıma tanık olduğu andan itibaren, o erdemler gün yüzüne çıkacaktır. Az ya da çok… Çabalamak gerek, inanmak gerek! Hor görülen bir toplum önünde sonunda hor görülmeyi hakedecek seviyeye düşer. Onu takdir edin, göreceksiniz ki yükselecektir. ‘Şüphe’ bir hırsızdan çok daha tehlikelidir; ‘Yarım güven’ ise bir küfür sayılır…"

Alain (Émile-Auguste Chartier)

Empati için: Kişinin kendisini karşısındakinin yerine koymaya, duygu ve düşüncelerini kafasında canlandırmaya çalışması yoluyla davranışlarına bir anlam verme çabası diyebiliriz. Bu basit tanımlama karşısında elbette herkes ‘Bir insanın sahip olabileceği en faydalı yetenektir empati’ diyecektir. Gerçekten de öyle midir? Gelin şeytanın avukatlığına talip olalım…

‘Kişinin kendisini diğerinin yerine koymaya çalışması’ demek, onun zihninde yaşamaya uğraşması anlamına gelir dersek pek de hatalı olmayız. Diğerinin neler yaşıyor, hissediyor ve düşünüyor olduğuna dair tüm olasılıkları hesaplamak oldukça kapsamlı hatta mükemmel bir empati çalışmasıdır. Örneğin bir mağazadaki satış elemanı, sormaya hakkınız olan soruyu üstelik de nazikçe yönelttiğiniz halde, size karşı kaba davranıyorsa hemen bir empati çalışması yapabilirsiniz: ‘Kim bilir ne zorluklar yaşıyor?’, ‘Kim bilir üstleri onu nasıl eziyor?’, ‘Kim bilir hayatında taşımaya gücünün artık yetmediği ne gibi haksızlıklar var?’ vs. vs.

Gelin görün ki bizler empatinin bu aydınlık yönüne pek ehemmiyet vermeyiz. Uygulayana da en kibar tabirle ‘naif bir Florence Nightingale’ gözüyle bakarız. Hatta böyleleri ‘ezik’ olduklarından dolayıdır ki haklarının yenilmesi,  kötü muameleye maruz kalmaları son derece olağandır.

Bizde daha çok rağbet gören, empatinin karanlık yüzüdür. ‘Kesinlikle menfaatini düşünüyor, o yüzden bana şu iyiliği yaptı’, ‘Kesinlikle beni kıskanıyor, o yüzden eleştiriyor’, ‘Mutlaka bir bit yeniği vardır’… Ne kadar tanıdık, değil mi? Hayatta dimdik kalmak, darbe almamak, aptal yerine konmamak için karanlık empatinin gözde çocuğu ‘Şüphe’yi hayatımıza davet eder dururuz. Yarım yaşanan aşklar, yarım tadılan dostluklar ve diken üstünde deneyimlenen ilişkilerimiz ile o naif Florence Nightingale’lerden çok daha iyi bir hayat sürdürdüğümüzü iddia ettiğimiz anda esas saflar biz olmaz mıyız?

Tüm samimiyetimle ‘İnsanoğlunun doğuştan kötü olduğuna dair güçlü bir inançla, ötekinin iç dünyasında kötü niyetlerle beslenen kurnaz tilkilerin gezindiğine kanaat getirip, ‘Şüphe’ denen mutluluk hırsızını efendi kılarak kuracağım sağlam (!) bir hayat yerine; İnsan’a koşulsuz sevgi ve güven duyarak, her an yıkılma tehlikesini içinde barındırmasına rağmen her saniyesinin bütün ve gerçek aşkla geçireceğim bir yaşamı seçiyorum’ diyeceğim günün hasretiyle yaşıyorum…Ya siz?

Yazar : Melda Güngül @ indigodergisi

Yazar Hakkında kısa bir yazı:

1979, İstanbul doğumluyum.İki sene öncesine kadar hep diğerlerinin belirlediği kural ve değerlere göre hayatımı yönlendirmiş bir insan olarak hep bana ait olmayan hedeflerin peşinde koştum, kendi kendimle çeliştim, hep anlam aradım. Galatasaray Üniversitesi İletişim Halkla İlişkiler ve Reklam’dan mezun oldum, bir süre bu alanda çalıştım, ve mütemadiyen eksildiğimi hissettim. İki sene önce ilk kez durdum ve kendime sordum: “ne istiyorsun, seni nasıl mutlu edebilirim?”. Her karar insanın kendi kendine mutsuzluğunu itiraf etmesi ile harekete dönüşüyor. 25 yaşında eğitimini aldığım kariyerimden vazgeçtim, ne kadar korksam ve kendimi ne kadar yetersiz hissetsem de Felsefe masterı yapmaya karar verdim. Sonunda korkularımın yersiz olduğunu, hayat denen şeyin sadece şu andan ibaret olduğunu anlamam uzun sürmedi.Benim de bazen gelecek kaygılarına yenik düştüğüm anlar olmuyor değil, ama o anda hatırlıyorum…dünyada her şey yıkılsa bile, gelecek yerinde durur…ve daha gerçekleşmemiş ve yaşanmış şeylerden korkmak, hiç yaşamıyor olmak gibidir. Ve ben yaşamayı seçiyorum…
 
D

dideM

Kullanıcı
5 Eyl 2007
En iyi cevaplar
0
0
İstanbul
Bizde daha çok rağbet gören, empatinin karanlık yüzüdür. ‘Kesinlikle menfaatini düşünüyor, o yüzden bana şu iyiliği yaptı’, ‘Kesinlikle beni kıskanıyor, o yüzden eleştiriyor’, ‘Mutlaka bir bit yeniği vardır’
Peki biz neden bu hale geliyoruz diye empati yapmışlar mı?:)

‘Şüphe’ denen mutluluk hırsızını efendi kılarak kuracağım sağlam (!) bir hayat yerine; İnsan’a koşulsuz sevgi ve güven duyarak, her an yıkılma tehlikesini içinde barındırmasına rağmen her saniyesinin bütün ve gerçek aşkla geçireceğim bir yaşamı seçiyorum’ diyeceğim günün hasretiyle yaşıyorum…Ya siz?
Ya güzel olmuş olmasına da çok polyanna. Biz zaten sevgiyle başlıyoruz hayata. Nasıl öğreniyoruz bu şüpheciliği, insanların davranışlarıyla afedersiniz atılan kazıklarla.. Zor yani en baştan sevgiyle bakmak artık, o darbeleri yedikten sonra.. Ben bakamıyorum şahsen, baktığımdan bir darbe daha yiyiyorum zaten:)
 
H

Harun

Kullanıcı
29 Şub 2008
En iyi cevaplar
0
36
İstanbul
leftinthedark.wordpress.com
Nasıl öğreniyoruz bu şüpheciliği, insanların davranışlarıyla afedersiniz atılan kazıklarla..
Haklısın aslında. Ama bence ne çok süpheci olmak lazım ne de öyle birden çok güvenmek lazım. :)

Şüpheci olup, karşımızdaki iyi birisi çıkınca mı daha çok üzülürüz yoksa
İyi gözle bakıp, kazık yiyince mi. Birisinde kaybeden ve kazanan farklı sanırım  :)
 
S

spiritualsigns

Kullanıcı
20 Şub 2009
En iyi cevaplar
0
0
İzmir
Şüphe duygu durum bozukluğu bence... paranoya'nın bir önceki adımı... Şüpheli insan mutsuz insandır... Şüphe insanı tüketen bir yaşam şekli haline gelir zamanla, sanrılarınıza gerçek anlamlar yükler ona inanmaya başlarsınız. Ancak yazıda empatinin her durumda uygulanması gerektiği gibi bir sonuç var.. Bence yanlış..  Sürekli yorar ruhu ve beyni...
 
E

ebruliyn

Kullanıcı
29 Nis 2008
En iyi cevaplar
0
0
Yazının ana konusu şüphe ve empati ama ben daha çok yazarın kendini ifade edişine takıldım.Özellikle hayat hakkında ki mesaj niteliğinde ki düşünceleri hoşuma gitti.


Sonunda korkularımın yersiz olduğunu, hayat denen şeyin sadece şu andan ibaret olduğunu anlamam uzun sürmedi.Benim de bazen gelecek kaygılarına yenik düştüğüm anlar olmuyor değil, ama o anda hatırlıyorum…dünyada her şey yıkılsa bile, gelecek yerinde durur…ve daha gerçekleşmemiş ve yaşanmış şeylerden korkmak, hiç yaşamıyor olmak gibidir. Ve ben yaşamayı seçiyorum…
İki sene önce ilk kez durdum ve kendime sordum: “ne istiyorsun, seni nasıl mutlu edebilirim?”. Her karar insanın kendi kendine mutsuzluğunu itiraf etmesi ile harekete dönüşüyor.
Her insanın kendine sorması gereken bir soru,hayattan ne istediğimizi bilmeliyiz...


Teşekkürler...



 
K

korsan

Kullanıcı
18 Kas 2007
En iyi cevaplar
0
36
Gaziantep
Fazlasıyla şüpheci biriyim vesselam. Ama yersiz şüphelerim olmaz :d
 
D

dideM

Kullanıcı
5 Eyl 2007
En iyi cevaplar
0
0
İstanbul
Çok değil ama şüphenin hayatımda olması taraftarıyım. Yoksa saf saf her şeye inanarak yaşayamam..
 
I

itsmyturn

Kullanıcı
22 Haz 2009
En iyi cevaplar
0
0
İzmir
Bilimsel ve akademik araştırmalarda bulgu ve bilgilerin derinlik kazanması ayrıca araştırma konusunda ivme kazanarak ilerlemek, farklı yönlerden ele almak açısından düzeyli ve istikrarlı bir şüpheciliği taşımak gerekir.

Ancak sosyal hayatta bahsedilen şüpheciliğin çok belirli düzeyde kalması beklenemez bence. Zamanla ilerleme gösterme riski taşır. Üstelik sosyo kültürel ve ekonomik açıdan yetersizlik taşıyan insanların başlıca problemidir günümüzde. Bu nedenledir ki iyi bir gözlem, analiz ve empati durumu ile şüpheciliğe yer kalmayacağı kanaatindeyim bende. Hocamında dediği gibi ilerki safhalarda paranoid kişilik bozukluklarına rastlanabilir.
 
Üst